آزمون فرزند پروری

احساسات کودک را بی‌اهمیت و پیش‌پاافتاده می‌پندارد؛ خود را از احساس کودک دور می‌کند یا احساس او را نادیده می‌گیرد؛ می‌خواهد هیجان‌های منفی کودک به سرعت از بین بروند؛ برای اینکه کودک هیجانش را ابراز نکند، حواس او را پرت می‌کند؛ گاهی هیجان‌های کودک را مسخره می‌کند یا آنها را دستِ کم می‌گیرد؛ باور دارد احساس‌های کودکان، غیرمنطقی هستند و بنابراین آنها را به حساب نمی‌آورد؛ علاقۀ کمی به آنچه کودک می‌خواهد به او بگوید از خود نشان می‌دهد؛ گاهی نسبت به هیجان‌های خودش و دیگران آگاهی ندارد؛ هیجان‌های کودک، او را ناراحت می‌کند، می‌ترساند‌، مضطرب و آزرده می‌کند و به شدت تحت تأثیرِ این هیجان‌ها قرار می‌گیرد؛ از کنترل ناپذیر شدن هیجان‌ها هراس دارد؛ بیشتر به اینکه چگونه از هیجان‌ها خلاص شود، توجه دارد تا معنای خودِ هیجان؛ باور دارد هیجان‌های منفی، زیان‌بخش و زهرآگین هستند؛ باور دارد توجه به هیجان‌های منفی، فقط اوضاع را بدتر خواهد کرد؛ نمی‌داند با هیجان‌های کودک چه برخوردی داشته باشد؛ هیجان‌های کودک را درخواستی برای تغییر اوضاع بر وفق مرادِ او می‌پندارد؛ باور دارد هیجان‌های منفی به معنای ناسازگاریِ کودک است؛ باور دارد هیجان‌های منفی کودک، انعکاس بدی بر والدین دارد؛ احساس‌های کودک را کوچک می‌شمارد؛ رویدادهایی که منجر به هیجان می‌شوند را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد؛ مسائل را با فرزندش حل نمی‌کند، باور دارد که گذشت زمان، بسیاری از مشکلات را حل خواهد کرد. تأثیرهای این شیوه بر کودکان: کودکان می‌آموزند احساسات آنها نادرست، ناشایست و بی‌ارزش هستند. آنان می‌آموزند به دلیل شیوه احساسی‌شان، مشکلی جدانشدنی و ذاتی در آنها وجود دارد. گاهی این کودکان در مدیریت هیجان‌های خود مشکل دارند.

بسیاری از رفتارهای والدِ کوچک‌انگار را از خود نشان می‌دهد اما به شیوه‌ای منفی‌تر؛ بیانِ هیجان‌های کودک را قضاوت می‌کند و از آن ایراد می‌گیرد؛ بیش از حد برای فرزندانش محدودیت تعیین می‌کند؛ بر پیروی از معیارهای اخلاقی و رفتارهای پسندیده تأکید دارد؛ بیان هیجان از سوی کودک را سرزنش و تنبیه می‌کند، چه کودک رفتاری ناپسند داشته باشد چه نداشته باشد؛ باور دارد برای هیجان‌های منفی باید محدودیتِ زمانی تعیین کرد؛ باور دارد باید هیجان‎های منفی را کنترل کرد؛ باور دارد هیجان‌های منفی، ویژگی‌های شخصتی منفی را در فرد آشکار می‌کنند؛ باور دارد کودک هیجان‌های منفی‌اش را برای کنترلِ والدین به کار می‌گیرد؛ چنین باوری منجر به جنگ قدرت بین کودک و والدین می‌شود؛ باور دارد هیجان‌های، افراد را ضعیف می‌کند وکودکان برای بقاء باید به لحاظ هیجانی خشن و مقاوم باشند؛ باور دارد هیجان‌های منفی مخرب هستند و پرداختن به آنها اتلاف وقت است؛ هیجان‌های منفی (به‌ویژه ناراحتی) را به دیدۀ کالایی می‌نگرد که نباید در زیاده‌روی کرد؛ فرمان‌برداریِ کودک از بزرگترها برای او بسیار اهمیت دارد. تأثیرهای این شیوه بر کودکان: ماننده شیوه فرزندپروری کوچک‌انگار است.

ابراز همه هیجان‌های کودک را آزادانه می‌پذیرد؛ وقتی کودک، هیجان‌های منفی را تجربه می‌کند، او را آرام می‌کند؛ راهنماییِ رفتاریِ کمی به کودک ارائه می‌دهد؛ چیزی دربارۀ هیجان‌ها به کودک نمی‌آموزد؛ آسان‌گیر است؛ محدودیتی برای رفتار کودک تعیین نمی‌کند؛ کودک را در حل مشکلاتش یاری نمی‌کند؛ شیوه‌های حل مسئله را به کودک نمی‌آموزد؛ باور دارد که نمی‌توان کارِ زیادی برای هیجان‌های منفی جز تحملِ آنها انجام داد؛ باور دارد کنترل هیجان‌های منفی، موضوعی سیال است: هیجان‌ها را رها کنید، مشکل حل می‌شود؛ تأثیر این شیوه بر کودکان: کودکان شیوه مدیریتِ هیجان را نمی‌آموزند، در تمرکز، دوست‌یابی و سازگاری با کودکانِ دیگر، با مشکل روبرو هستند.

هیجان‌های منفیِ کودک را به عنوان فرصتی برای نزدیک شدن به او می‌پذیرد؛ ناراحتی، خشم یا ترس کودک را با صبر و حوصله تحمل می‌کند و هیجان‌ها حوصلۀ او را سر نمی‌برد؛ نسبت به هیجان‌های خودش آگاه است و آنها را می‌پذیرد؛ دنیای هیجان‌های منفی را عرصۀ با اهمیتی در فرزندپروری می‌داند؛ به حالت‌های هیجانیِ فرزندش حساس است، حتی وقتی نامحسوس هستند؛ ابرازِ هیجانی از سوی فرزندش، او را گیج و مضطرب نمی‌کند، می‌داند در این شرایط چه باید بکند؛ به هیجان‌های فرزندش احترام می‌گذارد؛ احساس‌های منفیِ فرزندش را مسخره نمی‌کند و آنها را دستِ کم نمی‌گیرد؛ به کودک نمی‌گوید باید چه احساسی داشته باشد؛ احساس نمی‌کند که باید همۀ مشکلات را برای کودک حل کند؛ لحظه‌های هیجانی را فرصتی می‌داند برای: گوش دادن به کودک؛ همدلی با کلمات آرامش‌دهنده و محبت‌آمیز؛ یاریِ کودک به نام‌گذاری احساسی که دارد؛ یاریِ کودک در مدیریت هیجان‌هایش؛ تعیین چارچوبِ رفتاری برای کودک و آموزش شیوه‌های پذیرفتنی برای بیانِ هیجان‌ها؛ آموزش مهارت‌های حل مسئله. تأثیر این شیوه بر کودکان: آنها اعتماد کردن به احساساتِ خود، مدیریت هیجان‌ها و شیوۀ حل مشکلات را می‌آموزند. عزت نفس بالایی دارند؛ آموزش‌پذیر هستند و سازگاریِ بالایی با دیگران دارند.